Στίχοι: Νεκταρία Θεοδωρίδου

Ήρθες κι είπα είν’ εντάξει
γύρισε να μου χαρίσει,
όσα τότε μου ‘χε τάξει
και Ανατολή και Δύση.
▼
Πάλι, πάλι μ’ αναγκάζεις
να σου ρίξω άκυρο,
ο εγωισμός που βγάζεις
ξεπερνά το άπειρο.

▼
#ρεφρέν
Η πόρτα άνοιξε, τι περιμένεις
τα ‘πες, τ’ ακούσαμε,
δύσκολα σωπαίνεις.
Δεν θα μου βγάζεις τη ψυχή επ’ άπειρον
μπορείς να φύγεις αν θες κι απ’ το παράθυρο.
Η πόρτα άνοιξε, τι ψιθυρίζεις
σ’ είδα, σε χόρτασα
όμορφα μυρίζεις.
Δεν θα με πείσεις με φρου φρου κι αρώματα
μπορώ να σβήσω το χθες σχεδόν αυτόματα.
▼
Μπήκες κι είπα κοίτα λάμψη
γύρισε για να φωτίσει,
κάθε δρόμο που ‘χε κάψει
με υπερβολές και μίση.

▼
Όχι, όχι δεν αλλάζεις
και με πνίγει τ’ άδικο,
εγκεφαλικά μοιράζεις
με μυαλό τρελάδικο.

▼
#ρεφρέν
Η πόρτα άνοιξε, τι περιμένεις
τα ‘πες, τ’ ακούσαμε,
δύσκολα σωπαίνεις.
Δεν θα μου βγάζεις τη ψυχή επ’ άπειρον
μπορείς να φύγεις αν θες κι απ’ το παράθυρο.
Η πόρτα άνοιξε, τι ψιθυρίζεις
σ’ είδα, σε χόρτασα
όμορφα μυρίζεις.
Δεν θα με πείσεις με φρου φρου κι αρώματα
μπορώ να σβήσω το χθες σχεδόν αυτόματα.
      

        ===============
             =========